Piosenka o nadziei
Jeszcze kiedyś polezę po zboczua na plecach zakołysze mi się wór!
Jeszcze pot mi pocieknie na oczy
i z wysiłku serce załomocze —
gromkim echem mu odkrzyknie serce gór!
Jeszcze kiedyś los wredny przemogę
i napełnię słabe ciało świeżą siłą,
spod wibramów w dal pobiegnie droga ...
... tylko proszę, zwróć mi moją nogę!
Nogę, którą na lodowcu zostawiłem.
Sprzedam dom i wyrzucę komputer,
niefortunnej passy zerwę czarną nić!
W ogień cisnę rozterki zatrute
i tęsknotę zdepczę twardym butem!
Gdzieś w kosówce o spełnieniu będę śnić.
A gdy mgła się rozpełznie nad ranem,
świt krwią rozjarzony wstanie mi na wschodzie,
w śnieg zakopię myśli rozedrgane,
na stalowych szponach raków stanę ...
... tylko przedtem muszę się nauczyć chodzić.
Na mej drodze leży smuga cienia,
rozchlapała się ulewą próżnych skarg.
Ale jeszcze przyjdzie wybawienie!
Jeszcze będę biegał po kamieniach!
Będę skakał przez złomiska i przez piarg,
będę gonił lawiny po żlebach,
zawieruszę się w parowach i w strumykach,
pieśń protestu wiatrowi zaśpiewam!
A gdy zbraknie mi na grani nieba,
skalną percią przez obłoki
... pokuśtykam.
Kwiecień 2002
Skalny szlak mnie prowadził na sam czubek tęczy,
Tymczasem blask słońca na hali
... A oni spierają się nadal
Czy wicher zachodni, co tańczy na skałach,
A deszcz, kiedy lunie na czarne kamienie,
O, góry zielone, brązowe i złote,
Zegarek figle płatał i
Na góry dzień za dniem się ścielił
Godzina — wiele lat już zeszło
Wokoło tundra — świat bez bram...
Wśród dziennego mozołu
Brakowało mi siły,
Chmury zazdrośnie okrywają
Od malejących w dole wiosek,
Włosy przekształcą mi się w pióra,
Za wierch, co deszczem się zasmucił,
Spać pora:
Coś błyska
więc wciskam
Rozżalenie przemija, krzyk się w śmiech przemienia,
I wyżej! Niechaj serce wali niby młotem,
Przed jutrzejszą wędrówką do marzeń,
Już się łuną pod niebo nie wzbije,
Ostatnia modyfikacja: 30 marca 2025
Takie nic ...
Przyśniły mi się góry.
Gdym po ścieżce pobiegł,
wiatr przyniósł woń kosówki i serce rozpieśnił.
Słońce lśniło i znowu miałem zdrową nogę,
w dole mgły się kłębiły — jak to bywa we śnie.
skąd po zielonym śniegu szusowałem śmiało.
Na kurzych nogach łaził namiot po przełęczy
a w nim, tak mi się śniło, Ty na mnie czekałaś ...
Czerwiec 2002
Otucha
Wołałem kiedyś Boga pośród nocy ciemnej,
gdy rozpacz darła serce i ból gniótł mi oczy.
Lecz bezlitosne niebo kpiło sobie ze mnie
i żartem mi radziło, bym do piekła skoczył.
Niegodne i bluźniercze wykrzyczałem słowa.
A kiedy potępiony do otchłani wpadłem,
pożar w duszy przeklętej rozgorzał na nowo.
Więc błagałem Szatana, by mnie poratował
i ogień bólu zalał choćby smoły wiadrem.
Ukojenia nie znając poszedłem przed siebie
w piersi niosąc nienawiść i zgliszcza dymiące:
— Niechaj się niebo wpiekli a piekło zaniebi!
Wtem zmarszczył się widnokrąg, wykwitły w nim skały,
zza chmur czarnego wału wylazł rąbek słońca,
wiatr powiał i na hali trawa zapachniała
a zza mgły białoszarej wierch jakiś wychynął.
I obok takich ludzi znalazłem się blisko,
co nigdy ratowniczej nie poskąpią liny,
więc spokojniej oddycham w nowej życia wiośnie.
Może dziewięćsił wzejdzie na pogorzelisku?
Może mi kiedyś serce spalone odrośnie?
Lipiec 2002
Dyskusja o poezji
Na tęczy świetlanym pomoście
diabełek z aniołkiem się spierał,
kto więcej ma w sobie nicości
i który ma bliżej do zera:
— Czy wiesz, jak w piekielnej otchłani
nihilum i pustka rozkwita?!
— A ja twoją otchłań mam za nic,
bo władam hektarem niebytu!
jak zwrotka za zwrotką zanikał,
zmęczony wędrowiec rozpalił
niewielki ogieniek liryki.
A wyżej, nad kosodrzewiną,
dytyramb skał oczy wciąż mamił,
i sonet strumykiem popłynął,
i grań ociekała jambami,
na tropik cień nocy opadał,
i sen się rymował z nadzieją ...
nie widząc, że już nie istnieją.
Lipiec 2002
Pytania
Już pociąg do stacji dalekiej dobiega,
to tutaj.
Powiedzcie mi, góry nieznane,
czy mnie, cudzoziemca, przyjmiecie jak swego,
czy obcy w dolinie zostanę?
na skórze mej drżenie wywoła niemiłe?
Czy płuca napełni i zdmuchnie mi z ciała
bezsiłę?
czy tylko ubranie przemoczy do kości?
Czy także z mej duszy wypłucze zwątpienie
i wyrwać mnie zdoła z nicości?
pomóżcie mi w sercu żar nowy rozniecić!
Czy moją ofiarę z wysiłku i potu
przyjmiecie?
Wrzesień 2004
Czasoprzestrzeń polarna
Trzy razy wstawał dzień i gasł
a noc chowała się po kątach.
Jak kłębek włóczki zdał się czas:
zawracał, zrywał się i plątał.
w rozterkach moich nie chciał pomóc.
Czy go nastawić po miestnomu?
Czy tak jak kolej, po Moskwy?
jak nieruchoma szara mgła.
Niespiesznie ludzie się starzeli
czekając, co im przyszłość da.
i mój dwudziesty pierwszy wiek
hen za mną we wspomnieniach legł
a ja skoczyłem w miękką przeszłość.
Zwiększyłem wiedzy mojej zasób,
że czas nie może istnieć sam
lecz przestrzeń może być bez czasu.
Wrzesień 2004
Piosenka górali, którym nie żal
Łan się słońcu pokłonił,
upał do ziemi przywarł.
Roztarłem kłos na dłoni —
już zaraz będą żniwa.
Wóz! Kombajn! Młocka! Prędzej!
Traktor zalany potem
zwiezie kupę pieniędzy...
A mnie chwyta tęsknota
za jastrzębiem, co nad chmury wzbić się starał,
za oparem, który rankiem wstawał z jarów,
za łez rosą, co pasterzom nogi moczy,
za wierchami, hen, daleko,
za zieloną sierścią smreków
na powierzchni zachwyconych ciepłem zboczy.
los się wreszcie uśmiecha.
Wiecie? — dzisiaj zatknąłem
na kalenicy wiechę.
Jeśli nie spocznę w biegu,
to do domu jesienią
pozapraszam kolegów...
I popłyną wspomnienia
o świerkowych balach, z których były ściany,
i o gontach scyzorykiem wycinanych,
o szczelinach przepełnionych jękiem wiatru,
o dziecinnej dźwięcznej mowie,
o kojących dzwonkach owiec,
o żętycy na oscypki grzanej watrą.
kiedy los mnie oszukał.
Ale wreszcie złożyłem
nową książkę do druku
i zdążyłem przed wtorkiem!
Teraz po ciężkiej pracy
polecę na Majorkę...
Przecież nikt już nie wraca
do rozpadlin pod wiszącym śnieżnym mostem,
do wtykanych w rysy skalne drobnych kostek,
do lin, którym się powierza wątłe życie,
do grożącej twardej ściany,
i do palców podrapanych,
do zachwytu zziajanego tam, na szczycie...
Sierpień 2009
Acatist de mulţumire
Slava lui Dumnezeu pentru toate.
Niepewny, w jaką przepaść runiesz,
pędzisz...
Ja, pozwól, niech się wzbiję
po stromych zboczach nad Rumunię.
Orogenezo, slava tie!
tajemny nieodkryty ląd.
Biegnę — pies z północnego kraju,
samotny câine vagabond.
przez skalny kelimański krater,
nad górskie hale, na Pietrosul
lezę, dziękując pentru toate.
stopy porosną świeżą trawą,
spokojem mnie napełnią góry —
i za to im în veci slava.
za płaj w kosówce, szlak na przełaj,
za pot na plecach, kamyk w bucie,
za wszystko slava, Dumnezeu...
Wrzesień 2009
Sonecik
W krąg zima,
brak siły.
— Zatrzymaj
się, miła!
sen zdrowy
w śpiworach
puchowych.
na niebie...
Chłód wieje,
się w ciebie
i grzeję.
Luty 2005
Dla Joli
Wicher sprzecznych emocji szaleje po świecie,
dziś człowiek jest radosny, jutro znów ponury,
trwoga w telewizorze, popłoch w internecie,
panika po gazetach...
— Co mi tam! Wiem przecież,
że spokój łatwo wróci, gdy pójdziemy w góry.
kiedy drogę zagradza lśniąca w słońcu woda
i kiedy trzeba przez nią skakać po kamieniach.
To wcale nie jest trudne, zresztą dłoń Ci podam.
bo od tego się goją poniesione rany!
W dolinach pozostawmy codzienne głupoty:
podstępy, politykę...
Pamiętajmy o tym,
że człek jest tym szczęśliwszy, im bardziej zdyszany.
Marzec 2025
Ogień
Szary popiół nam leci do ust,
ledwie dymi ognisko ubogie,
bo nikt dawno nie poszedł po chrust.
nie lej wody na ogień!
nie lej wody na ogień!
niech się żarzy!
ale kiedyś trzaskało, pamiętasz?
kiedyś grzało nam dłonie zmarznięte
i świeciło jak mogło najjaśniej...
Tego ognia, proszę, nie zabijaj!
Niech sam zgaśnie...
??? 2005
Do wszystkich wierszy
Do mojej witrynki domowej