Baśń o smutku
Dawno, dawno temu, a może jeszcze dawniej, kiedy ludzie lękliwie przemykali po ulicach między pędzącymi stadami świętych krów spalinowych, było sobie Królestwo zamieszkane przez dwa oddzielne narody, a jako że to były narody, tedy piszą się wielkimi literami: Politycja i Lud. Stosunki między nimi były proste: biedny Lud budował mosty, zbierał zioła, czyścił brudy, uczył w szkołach, w polibudach — a Politycja tym się zajmowała, że mu coś cięgiem zabierała: panowie i panie, co niesiecie w dani? Zabrała Ludowi złudzenia, że świat na dobre można zmieniać; zabrała Ludowi honor, wtrącając Królestwo w haniebną wojnę na innym kontynencie; i bez przerwy zabierała Ludowi pieniądze, pieniądze, pieniądze... Politycja lubiła pieniądze i potrzebowała ich dużo.Odwiedzali Królestwo wędrowcy z dalekich stron, ale żaden nie zagrzał miejsca. Przyleciała Mądra Sowa — Król ją kazał deportować. Serca głos się rozległ w dali — politycy je wygnali. Nawet Brzask, Zapowiedź Świtu, stał się wrogiem i banitą. A Politycja wysiłkiem Ludu stawiała coraz to nowe pomniki na własną chwałę, a jak brakowało miejsca na nowe pomniki, to je stawiała na starych.
Aż raz na to dawne, dawne Królestwo przyszła okropna Śmierć Latająca i zabrała Króla wraz z połową Politycji. Zasmucił się Lud Smutkiem jak noc czarna, bo chociaż jego dola zawsze była marna, była to przecie jego własna dola, pod własnym Królem i z własną Politycją na przedzie, którą teraz los przerzedził. Ów Smutek się wcale nie wzdragał, jak grom się przez serca przetoczyć, i kirem zakwitnąć na flagach, i łzy napompować do oczu...
A było w Królestwie Wzgórze Żywe, drzewiej należące do wielkiego Smoka Złego, co ział ogniem i siał grozę, przez Szewczyka przegnanego, czy to Smok był, czy dinozaur, w każdym razie po wywłaszczeniu Smoka Wzgórze zostało znacjonalizowane i ogłoszone własnością Ludu. I ta resztka Politycji, którą Śmierć Latająca ostatecznie ze szponów wypuściła, postanowiła odebrać Ludowi Wzgórze Żywe i postawić na nim pomnik zmarłego Króla. Tak jeno, żeby nie wyjść z wprawy w zabieraniu.
Ciężko było Ludowi zdobyć się na kolejną dań, ale to był Lud poczciwy, rewoltami niezatruty, zatem oddał Wzgórze Żywe, i dołożył jeszcze Smutek: jak Wzgórze wasze, to i Smutek wasz. Odtąd, wobec braku Smutku, Lud weseli się i pije, Politycja łka cichutko, a kir na sztandarach gnije, bo nikomu nie chciało się go poodczepiać po zakończeniu żałoby.
Dawno, dawno temu, a może jeszcze dawniej, smutna Politycja dokonała elekcji nowego Króla, zabrała Ludowi jeszcze wiele dotąd niezabranych rzeczy, jego wysiłkiem postawiła sobie wiele nowych pomników i wszystko jakby wróciło do normy. Ale już nigdy Lud nie zapłakał nad swoją Politycją, bo nie miał już Smutku. Smutek pozostał przy pomnikach i na Wzgórzu Żywym.
Jak tyle nazabieraliście, to sami się smućcie.
??? 2010
Obmywam twarz miesięczną krwią nierządnej dziewki,
— Wołam was! Advenite, spectra condemnata,
Piorun wypadł spod ziemi i roztrzaskał ciemność,
I nagle moja grota pełna jest herosów,
Komu przyznać pierwszeństwo i najwyższą rangę?
Hej, powiedzcież, herosi, jakie ideały
Lecz martwe usta gości pozostają ciche,
Widziałem: na rzece pełnej krwi promyk słońca błyszczał,
Przez ściółkę czarną jak żużel przebiegło spazmem drżenie,
I znów zwyciężyło życie!
Spieszy jakby chciał taksówkę złapać,
Niechby nosił głowę nawet w hełmie
Posrebrniało... Więc patrzysz miłośnie,
Wolę księżyc od niepodległości!
Z poważaniem —
Pieśni nasze szumne już odśpiewał pułk,
Mało nas zostało — my i wokół swąd.
Ręka pieści kolbę, głowa tęsknie śni,
Przy zbiorowym grobie stoi smutna straż,
Śpijcie sobie, chłopcy, a za jakiś czas,
Śpijcie sobie, chłopcy, śnijcie sen sprzed lat:
Niby dzwonem na trwogę w oddali rozebrzmiał czyjś ciężki krok,
Nasze czasy są marne, lecz szczęścia szukamy jak ci sprzed lat,
Jeszcze długo będziemy blask ognisk po wsiach za pożary brać,
A gdy już się wypali, wypłacze i wojna swój złamie miecz,
Obejrzałem martwych mózgów wielką masę
Od koszmaru przeminęły długie lata,
Nim występek sięgnie po mnie łapą ciemną,
Gdy wiatr historii znęca się nad światem
Orkiestra marsze gra. I idą w nogę,
Przecież dobrzy z nas ludzie, o sercach szczerozłotych...
Niech przedstawia dziewczę z uroczystą miną,
Z telewizji znam obrazy, gesty, słowa,
U mych stóp już ściele się świetlista droga.
Delegacje, tłum działaczy i młodzieży,
Причина очевидна,
Но будем справедливы:
Прошу вас, Россияне!
A kraje ościenne stawiają się hardo:
Deszcz wieści przeróżnych się wali na głowy.
Grzmią działa i bomby, po miastach śmierć biega,
Весна расцвела войной
Хотя не хватает сил,
И грустно мне стало. Однако
Ничтожной казалась могила
Сегодня:
Так я жил, как умел, даже мух не обидел,
Так я жил, как умел, и как стало мне сил.
Кто меня превратил в негодяя?
Столько погибших... «Святой Руси», мол,
На фронт — живые, обратно — «Груз двести».
И тогда вы в спину вбили нам кинжал.
Раз войне прийдет конец, нас ждут родные.
Выпьем слезы женщин, расцелуем губы...
Что мы скажем, коль вас встретим на том свете?
Но наши дети
Wyczerpanie podsuwa mózgowi majaki niejasne:
Wielkość przywódców osądza wyborca.
O użyźnianiu krwią niech bajki pisze
Jeszcze z ojczyzną nieporozumienie
Ostatnia modyfikacja: 30 marca 2025
Baśń o martwych bohaterach
Będziecie, widma, skakać pod rytm mojej śpiewki!
Będziecie, duchy, tańczyć, tak jak ja wam zagram!
na obłokach rozpinam płonący pentagram,
aż drżenie niepokoju idzie po zaświatach.
Mózg mi bólem wybucha, nogi skuwa zima
nabiegła przerażeniem. Lecz nic to, wytrzymam!
bohaterowie miecza, garoty, kałacha!
Zanim kogut zapieje, zanim sen się prześni,
spętani moją klątwą, przybądźcie bez strachu,
niewrażliwi na ciosy, bo już bezcieleśni!
aż wstrząsnął się gacopierz, śpiący w moich włosach.
Wicher, co nagle zawył, też miał woń podziemną.
których ja, bard wędrowny, oceniać nie mogę.
Każdy z nich najmężniejszy był, póki był żywy,
każdy z nich wśród swych wrogów
umiał wzbudzić trwogę,
każdy lżejszy w języku i bardziej chełpliwy.
Temu, który zawładnął całym Bliskim Wschodem
i krwawy ślad zostawił od Teb aż po Ganges?
Temu, kto rąbał, gwałcił i rozwalał grody,
hen, od stepów Mongolii po legnickie pole?
Temu, kto niezdobytą Syberię wymościł
stosami ludzkich kości
i miliony popędził w haniebną niedolę?
Czy temu rycerzowi, który w czas niegodny
trzy kozackie łby strącił jednym cięciem miecza?
Czy konsulowi, który, gdy mu brakło świeczek,
ludzi wieszał na krzyżach i zmieniał w pochodnie?
przedsięwzieliście krzewić mieczem i szpadryną?
Plany jakiego świata i z jakiej przyczyny
wam na biednym padole ziemskim przyświecały?
Mówcie żeż, zanim Signum Ignis się wypali!
tylko psy wyją w dali...
i wicher...
Marzec 2011
Mit o odtworzeniu świata
Plugawy okrzyk żołnierski coraz rzadziej wybuchał
i słabiej łąkę zwęgloną rwetes bitwy bezcześcił.
Ostatni obrońcy ojczyzn już wyzionęli ducha,
dym opadł. I ziemia cicho westchnęła, że nareszcie...
i czułem: deszcz z ciężkiej chmury spływał na lasu zgliszcza,
i jeszcze wschód się czerwienił, i jak pochodnia płonął.
wzbudziło rwącą tęsknotę w nasionku niespalonym,
by dalej... i wyżej...
w niebo, rosnąć! pęcznieć! do dzieła!
dymiące pogorzeliska w zielone puszcze zmieniać...
bociany sadzać na dachach...
Wtem wyrósł z niego kiełek.
Ukryty nieznany tropizm na wolność go prowadził,
wodą zmieszaną z popiołem odżywiał się i sycił,
namacał trup generała, wzrósł na jego rozkładzie...
Kwiecień 2011
Niepodległość
Ktoś wiek temu Moskala zwyciężył,
tak od rana patryjoci plotą.
Zieeew...
Spoglądam w okno — a tu księżyc
po Bulońskiej posuwa piechotą!
chmury brutal poroztrącał w biegu,
na łbie sterczy... czy to lisia czapa?
Nie, to raczej kołpak Twardowskiego.
jak zakuty średniowieczny rycerz!
Siedem procent brakuje do pełni.
Ja przepadam za takim księżycem.
pies mi w kieszeń wpycha pysk kosmaty...
Wasz Stefan, lunatyk.
Listopad 2008
Imperium zła (fraszka)
Co na to powie ta sowa uczona,
którą Atena ma na swojej tarczy?
— ,,Imperium zła''? Cóż, to przecież pleonazm!
Dobrych imperiów nie ma nawet w niebie.
Samo ,,imperium'' powiedzieć — wystarczy,
w imperiach dobro nie bywa u siebie.
Wrzesień 2024
Stara pieśń żołnierska
Przekład piosenki
Bułata Okudżawy
oddudniły koła i kopyta,
o kociołek z zupą bębni werbel kul,
młoda markietantka śpi zabita.
Nas niewielu i niewielu wrogów.
Póki my żyjemy, czeka na nas front,
jak zginiemy — wtedy rajska droga.
dusza gdzieś tam pod niebiosa wzlata.
Po cóż wciąż piszemy atramentem krwi
epistoły niepotrzebne światu?
przy kwaterach wiecznych na uboczu.
Ból przeminął, czyste serce jest i twarz
i rozwarte jak u dzieci oczy.
będzie dużo nowych oficerów,
nowi już żołnierze przyjdą zmienić was,
zajmą wasze prycze i kwatery.
kule, miłość, krew wdeptaną w piasek.
Nic nowego nigdy nie wymyśla świat.
Żeby pokój zawrzeć, braknie czasu...
Sierpień 2016
Pieśń o nowych czasach
Przekład piosenki
Władimira Wysockiego,
można jej posłuchać w oryginale
tutaj
więc i nam pora w drogę. Nie żegnaj, bo łamie się głos.
Szlakiem nieprzedeptanym pod wiatr biegły konie w tą noc i mrok,
ciemnych jeźdźców unosząc na dolę niepewną i los.
jak za cieniem nadziei gonimy wśród pól, dróg i kniej.
Ale patrz! W tej pogoni co lepszych przyjaciół odbiera świat!
W cwale nie dostrzegamy, że jest ich u boku wciąż mniej...
długo będzie złowieszczym wydawał się nam tupot nóg.
Jeszcze dzieci nam będą jak dawniej w żołnierzy i w wojnę grać
i bez końca będziemy oceniać: ten swój, a ten wróg.
kiedy konie zmęczone pod nami nie pójdą już w cwał,
gdy dziewczyny założą sukienki, szynele zaś pójdą precz,
nie zapomnieć nam wiatru, co wczoraj tak w oczy nam wiał!
Październik 2011 (poprawione pod wpływem sugestii Lili Metryki: lipiec 2024)
O zbrodni
Gdzie trzymamy nasze święte przekonania?
Skąd pochodzą złoża gromko brzmiących haseł?
i elektrokardiogramy na ekranie,
skalpel wbiłem w rdzeń kręgowy, a gruczoły
przebadałem mikroskopem i testami,
bibliografie wielkich doktryn przeglądnąłem —
— i już wiem, że my jesteśmy tacy sami...
Kryci z wierzchu kulturalną politurą
nie widzimy, co wygniło w naszych sercach
i nie wiemy, co w nas w końcu weźmie górę:
czy subtelny humanista, czy morderca.
lecz dokoła się rozglądam z niepokojem:
skoro zbrodnia ciągle czeka na zapłatę,
to czy ja też zduszę w sobie głos sumienia?
czy niewinni będą ginąć z ręki mojej?
czy żyjące miasta w zgliszcza pozamieniam?
zanim żądzą gwałtów oczy mi zapłoną,
na samego siebie piszę dzisiaj donos:
uratujcie, póki można, świat przede mną.
Grudzień 2004
Balon ogólnoojczyźniany
Gdy kraj się nadmie dumnym patriotyzmem,
o łopoczących flagach się rozeczka,
wtedy potrzebna jest mała szpileczka.
Przekłuj ten balon, a zbawisz Ojczyznę!
i kraj cię wzywa, wódz z trybuny gada —
pomnij: człek każdy, zdrajca czy bohater,
cuchnie tak samo, kiedy się rozkłada...
każdy ma mundur, bagnet i pepeszę.
A ja niczego wymyślić nie mogę,
by rytm im popsuć, równe szyki zmieszać.
??? 2008
Trucizna
— Znalazłem tu Człowieka z rozbitą kolbą głową.
Pomożesz mu?
— A jaka jest jego narodowość?
— Tu leży chore dziecko, z oczu mu płyną łzy.
— Pocieszę, jeśli ono jest czystopolskiej krwi.
Cóż, kiedy w naszych żyłach krąży ten jad: ,,PATRIOTYZM''.
Wrzesień 2024
Pomnik
Telewizja ukazuje bohaterów,
co ich w pieśniach i czytankach czczą potomni.
W mojej piersi chęć szlachetna dzisiaj wzbiera:
i ja także w centrum miasta chcę mieć pomnik!
znicz, te rzeczy, nad obrońcą niech łzę roni,
a u stóp jej — ja bez życia z karabinem.
Na cokole złoty napis: ,,Kupść Antoni''.
z których Wielka Święta Prawda mi wynika:
by mieć pomnik, muszę kogoś zamordować.
Kto nie zabił — nie stawiają mu pomników.
Patriotyczna pieśń niech w niebo chmurne leci!
Kupść Antoni bohatersko zabił wroga!
(Wróg tchórzliwie wyrżnął całą wieś w odwecie).
trąbki, bębny, marsze duszy mojej miłe...
Niech ojczyzna od tych wojen w gruzach leży,
byle tylko wieczna sława ją spowiła.
Sierpień 2020
Российским друзьям
Во тьме я дом покинул,
во тьме брожу я. Вот
солнце над Украиной,
солнце над Украиной
сегодня не встает.
ты понимаешь, ведь
когда нам, людям, стыдно,
тогда и солнцу стыдно,
не хочется смотреть.
я фонарей не жгу
и продвигаюсь живо,
так как яркие взрывы
разбили темноту.
Военных хватит туч!
Если нам сил не станет,
пусть солнце нам протянет
хотя б один свой луч.
Marzec 2022
Ut non sileant musae
Car wielki po lasach rakiety rozstawił,
naprawę Wszechświata ma w planie.
Więc w nas, ludziach prostych, wezbrała nienawiść.
I ona już z nami zostanie.
,,Niech zginie najeźdźca daleki!''.
I świat się napełnia wzajemną pogardą,
co z nami zostanie na wieki.
Nie wierzcie! Bo, ludzie łaskawi,
oszustwo objęło świat w swoje okowy.
I tego się już nie naprawi.
a cnota i sztuka są w szoku.
Choć można na wojnie pokonać obcego,
by wygrać — konieczny jest pokój.
Marzec 2022
Спецвойна
Земной закачался шар,
кровью залился закат.
Кто первым нанес удар —
тот виноват.
людским стремлениям назло.
И тот, кто затеял бой —
вина его.
надежды, мой друг, не теряй.
Кто столько людей убил —
тот негодяй.
Lipiec 2022
Похороны государства
Дорога теряется в пыли,
дрожат там деревья сухие.
Мне снилось: страну хоронили.
В гробницу ложили Россию.
присутствующие смеялись
и в роде никто не заплакал,
в глазах их не было печали.
и кто-то заметил спокойно:
— Страна, что войной дорожила,
ни слез ни любви недостойна.
Sierpień 2022
Переменные судьбы войны
Вчера:
Нам поручили: Никакой пощады —
всех убивай, и детей и взрослых!
Так и шагаем, посланные адом
и превращаем огонек в пожар.
Мы не в раздумье, что случится после.
Так приказал Владимир, наш Цар.
Меня убили, или я убил —
нам наплевать. Уже давно нас манит
спокойствие и тишина могил.
Нас, взвод за взводом, обнимает тьма.
Не слушайте вы пропагандной дряни:
мы убиваем и гибнем зазря.
Październik 2022
Разговор с Путиным
Так я жил, как умел, никому не назло...
Здесь я вам поневоле солдат —
жизнь мою мне украли и дали ружьё.
Путин! Ты будь проклят!
рядом жили семья и друзья.
Здесь молотят вожди, что наш долг — ненавидеть.
Путин! Ненавижу тебя!
А здесь: — Бей, знака не ожидая!
И нажал я на спуск!...
... и ребёнка убил...
Październik 2022
Столько погибших...
Столько погибших... Зачем?! Земля стонет...
Так огорченно кончалось нам лето...
Уходит осень... А все же в Херсоне
уже сегодня захватчиков нету.
«надо геройских смертей из народа».
Кто посадил на кремлинский престол
из комитета мента, сумасброда?
Зачем умирать?! Ведь опомнитесь, люди!
Столько погибших, пропавших без вести...
Им воскресения, конечно, не будет.
Listopad 2022
Каким будет конец войны?
Бизнес был, была любовь, и были ссоры —
по-соседски. В поле ветер нам играл,
таял снег, блестело море, реки, горы...
В развалинах зацвела бы жизнь опять,
только нужно в сердце потушить стихии,
разучиться удирать и убивать.
И когда спокойным станет наш причал,
часто будем повторять им, что их любим,
чтоб забыли, кто их изнасиловал.
Между нами разрушения и кровь...
Мы не сможем вас простить!
пусть с вашими детьми дружить станут вновь.
Listopad 2022
Nadzieja 2023
Przygarbieni leziemy, obietnica spoczynku nas mami,
lecz na razie dokoła piach tylko, i błoto, i mrok.
Partia głosi, że słowik przecudnie szczebiocze nad nami,
ale z nieba wraz z deszczem nienawiść na ludzi się leje.
Partia głosi nam Jasność — lecz dawno już zamglił się wzrok
od brodzenia w ciemnościach. Niech żywi utracą nadzieję...
błędny ognik... Lecz Partia na miejsce wysyła już straże —
niechaj wroga wytropią. Światełko rozbłysło i zgasło...
Nie, nie zgasło, wciąż błyska w oddali wśród kurzu i brudu,
powracają wspomnienia pradawnych roztęsknień i marzeń
i odrasta nadzieja: choć z trudem, lecz może się uda...
Październik 2023
Ostatnia lekcja
Powtórzmy lekcję, by nie stały sztorcem
proste pojęcia, ugrzęzłe w słów matni.
Ich dokonania buduje podatnik.
Nie da się przykryć patriotyczną wrzawą
faktu, o którym mówią demokraci:
nie Bóg, lecz człowiek oceniać ma prawo
słowa i czyny, za które zapłacił.
ten, kogo patos żołnierski zachwyca.
Tragicznie zmarłym należy się cisza,
a tylko żywym tłumy na ulicach.
koniecznie trzeba do bólu uprościć:
kiedy nas zdradza, wtedy jest więzieniem,
a kiedy kocha — odpowiedz miłością.
Kwiecień 2010
Do wszystkich wierszy
Do mojej witrynki domowej