Maleńki zespolik nadziei
Przekład piosenki Bułata Okudżawy
Kiedy rozlega się nad głową
głos trąb wśród zgiełku zwykłych skarg,
jak stada nocnych ptaków słowa
zrywają się z gorących warg.
Melodia tchnieniem ciepłym wieje
i zmywa z twarzy resztki pyłu
— zespolik maleńki nadziei
i jego dyrygentka — Miłość.
W lata niedoli i rozstania,
gdy walił ołowiany grad
po plecach nas bez zmiłowania,
kiedy pociemniał wokół świat.
I gdy dowódcy oniemieli,
dowodził z niespodzianą siłą
— zespolik maleńki nadziei
i jego dyrygentka — Miłość.
Złamany klarnet, trąbka zgięta,
na bębnie się rozlazły szwy,
fagotu nikt już nie pamięta —
lecz twarz flecisty szczęściem lśni.
Wszyscy muzycy wypięknieli,
bo z ludźmi im po drodze było
— zespolik maleńki nadziei
i jego dyrygentka — Miłość.
Czerwiec 2017
Lecz człowiek się nie udał. Pisał go grafoman.
Pewien poeta z Zachodnich Antyli
Pewien poeta rzucił ziemskie brudy
A znów jedna włoska Lukrecja z przeszłości
Pewien koneser pod Zgierzem
Raz romantyczna dziewczyna z Miszewa
Był taki dziwak z Dziwnowa
Pewien czarodziej z Internetu zimą
A za to inny gościu wcale nie miał klasy,
W pewną żabę przy szosie na Piłę
A znowu dwaj w niebie anieli
Zadziwił się fizyk ze Śrema,
Rozpaczał nieboszczyk spod Troi,
Zimą pewien sybirak uparty
Raz pewien poeta z Helsinek
O gościu z Gdańska będą teraz wieści.
Pewnemu programiście, co stale wszystko miał w nosie,
Nie wiedział chiński poeta w Czian-Tai-Ku
Pewien poeta z Pacanowa
Ostatnia modyfikacja: 30 marca 2025
Być człowiekiem?!
Wielki był to poeta, który góry stworzył
i w śnieg je odziewając rytmu nie uronił.
Wielki, który zrymował bałwany na morzu
z jastrzębiem, co nad lasem szybuje w przestworzu
i w rzekę wpieśnił pstrągi a na stepy konie.
Wzruszam się każdą zwrotką księżycowej pełni,
kruchość róży podziwiam i potęgę gromu.
Na twarz padam przed Wieszczem, który je popełnił.
Styczeń 2005
LIMERYKI
Za astronoma spod Zagórza
chciała się wydać pewna Róża.
Lecz on na kobietę
skierował lunetę
i spytał: ,,Czemu taka duża?!''.
żywił się tęczą i pyłkiem motylim.
Choć w nim z tej diety natchnienie wzrastało,
ale kurczyło się doczesne ciało.
Więc przymusowo chłopa nakarmili.
i wzleciał w rajską krainę ułudy.
Lecz gdy tam tchnienie dali
na obiad mu podali,
to cichcem wrócił do żony Gertrudy.
nie wiedziała co na obiad podać w poście.
Załatwiła więc za friko
spaghetti con arsenico.
To jednak nie wyszło na zdrowie jej gościom...
w wódce zakochał się szczerze.
I choć niskiego był wzrostu,
zagrychę lubiał dość ostrą.
Więc przy toaście zżarł Jeża.
chciała wiatr dosiąść i lecieć jak mewa.
Z wielkim zapałem dziewczyna ta
przeszła przez wszystkie kursy świata
i teraz lata. Ale jej podwiewa.
co tarantule hodował.
Aż jedna z nich w szale
ucięła go w palec,
lecz i tak mu się podoba.
różdżką pomachał, co ją w dłoni trzymał.
Błysło, strzeliło i koło łóżka
stanęła piękna i mądra wróżka.
Lecz nikt nie wiedział, skąd tu tyle dymu.
bo pragnąc być poważny, ciągle tylko hasał.
Gdy wstrząsał niebem wśród grzmotów i huku,
ludzie za brzuchy się brali z rozpuku.
Wiem o nim dosyć dużo, bo to byłem ja sam.
różne rzeczy wpinały się miłe.
Lecz gdy miłość ustała,
wypiąć nic nie umiała,
więc westchnęła: — Boże, daj mi tyłek!
na padół łez gorzkich zejść chcieli.
Ich plan był do bani,
doczesność nie dla nich,
bo w nic nie umieli się wcielić.
że w taki wdaliśmy się temat.
On przecież wie ze szkoły,
że wszystkie te anioły —
to ich nie ma.
że Schliemann mu nerwy rozstroił.
Zawodził: ,,— To faux pas
tak cmentarz rozkopać!''
I nie mógł go nikt uspokoić.
jeździł w gorod na bilard i karty.
Gdy zagrała muzyka,
tanecznie się rozfikał.
A rano, to nawet odpiął narty.
się zdobył na piękny uczynek.
Zakrzyknął: ,,— Choroba!
kurczaczko, daj dzioba!''
I tak ją przemienił w dziewczynę.
Wpierw limeryków spłodził ze trzydzieści,
potem przeczytał, rzekł: ,,— Kurna,
wszystkie złośliwe i durne!''
i postanowił ich tu nie zamieścić.
kazali skonwertować LATIN-2 w UTF-8.
Lecz zrobił to tak niedbale,
jak gdyby nie zrobił wcale
i po latach widzimy, jakie z niego było prosię.
czy epopeję ma pisać, czy haiku.
Aż kumpel rzekł mu: ,,— Napisz, kolego,
długą krytykę wiersza cudzego,
to wtedy nikt się do ciebie nie przypierniczy o brak
rymu.''
bez przerwy śmiał się i fraszkował.
Gdy błagały go rzesze
,, — Porzuć ten wieczny śmieszek!''
rzekł: ,,— Nie da się, nie ta już głowa...''.
Do wszystkich wierszy
Do mojej witrynki domowej