KOT SKRZYDLATY

Tymczasem marzymy z chęcią
i snom się też oddawamy:
jakby tu temu płynięciu
postawić nareszcie tamy?...

Le temps cours — ale do czasu!
Gdy projekt zatwierdzą gremia,
wiedzy wyzyska się zasób
i ostanowitsja wriemia.

Już czas, by czas rączy wstrzymać
i na spoczynek go skusić!
Niech river of time z olbrzyma
zamieni się w Zeitenflußchen.

Młody nie zrobi się stary,
zdrowy nie stanie się chory.
Na złom rzucimy zegary —
przebrzmiałe signum temporis!

Październik 2004

Wiedźmy powinność — rozrabiać.
— Nad deptak lot chyży zniż,
w rajstopy tej grubej babie
wpuść żywą piszczącą mysz!
— Drechowi oberwij uszy
i zalep mu nimi oczy!
— Lecz bezdomnego nie ruszaj,
bo biedak z zimna dygocze...

Klecha kantyczki zawodzi,
taka pobożność to skarb.
— Czy w kruchcie, w święconej wodzie
ma pływać okoń, czy karp?
A lump ma natchnienie w twarzy,
jawa ze snem mu się splotła.
On sobie dawno wymarzył
gołe dziewczyny na miotłach...

— W dole pozostaw ulice,
niech prędkość zatyka dech!
— Niech łysą pałę księżyca
pokryje zielony mech!
— W niecały tydzień po pełni
w magię się musisz zanurzyć!

...Pentagram życia się spełni
na Łysej Sopockiej Górze...

Marzec 2003

Nabywam zatem pełen tremy
dezodoranty w sztyfcie, w płynie,
środki na zmarszczki, szminki, kremy
i dbam o linię.
Lecz fakt mi straszny nosa przytrze,
żem coraz brzydszy.

I co to będzie?! Co się stanie,
gdy mimo starań mych i chęci
moja uroda żadnej pani
już nie przynęci?
Jestem — z mej duszy rozpacz zionie —
były adonis.

Kwiecień 2004

Wiemy, że droga jest trudna i kręta.
Rzućmy do rowu czarnych i czerwonych,
serce — bo ciąży i nogi nam pęta,
ojczyznę, bogów, przebrzmiałą niewolę...
— Czy dzwon mi bije?! — Nie, to skowronek
dzwoni nad polem.

Idźmy bez kresu w upale i w głodzie,
postawmy życie na wędrówki kartę.
Celu nie mamy, bo nie o to chodzi
by oddać wolność, jakby już obrzydła.
— Naucz nas w drodze, jak stopy otarte
zamieniać w skrzydła!

Wszelka namiętność w końcu się wypali.
Będą wstydliwie chować się po domach,
wędrowcy, w których oniemiał zew dali.
— Mów, przecież patrzysz bacznie spod obłoków:
jak, gdy zostanie z nas garstka znikoma,
ukryć niepokój?!

Kwiecień 2004

Listopad 2004

Gdy statek osiądzie na dnie,
bo nie mógł się oprzeć burzy,
to jeszcze mewom posłuży.
I tak jest ładniej.

Jeśli odpocząć Ci trzeba,
przybądź, nie czekaj do rana,
usiądź na maszcie złamanym,
orle spod nieba.

Nie pytaj, co słychać u mnie.
By w serce nalać otuchy,
wiatru i fali posłuchaj,
bo tak jest szumniej...

Grudzień 2004

Szlakiem chwały ruszajmy ku świetlistej przyszłości!
Z nami, drobnoustroje, którym głodno i źle!
Organizmy kręgowców otwarliśmy na oścież!
Każdy ma w nich pożywkę! I pączkować ma gdzie!

Już bakterie nie muszą w przetrwalniki się zmieniać,
będzie nas coraz więcej! Chodźcie z nami, kto żyw!
W jasne jutro nas wiodą, do nowego istnienia,
małe i niepozorne dzielne wirusy HIV.

Grudzień 2004

Do jego piersi przypnij płatek śniegu
przywiezionego z kotła pod Zawratem.
Lecz odtąd serce jak po szybkim biegu
przez całe życie będzie mu kołatać.

Lekkim cierpieniem natrzyj mu powieki,
tym, co bezdomne włóczy się po drogach,
a nigdy w życiu w spotkanym człowieku
syn Twój nie będzie umiał dostrzec wroga.

Grudzień 2004

Na łapach sosen wisiał biały puch
a w nas znienacka zakrzyczała płeć
i gdy szepnęłaś, że cię mogę mieć,
to zadudniły serca w ciałach dwóch.

Zdyszany las się diamentami skrzył,
choć dzień zmęczony za widnokrąg legł.
A w mroźnej bieli ty i ja bez sił —
na ciepłej skórze tajał świeży śnieg...

Luty 2005

??? 2005

Wszystko skumasz, Elu, głowę wznieś do góry!
Pojedź ze mną zbadać liczbę barionową!
Znam na Drodze Mlecznej najczarniejsze dziury,
w lepszy wszechświat mogą nas przetunelować.

I miliardy wieków w okamgnieniu miną,
tylko weź detektor cząstek w swoje ręce!
Pochwycimy szybkie antyneutrino!
Ze mną nie obawiaj się dekoherencji.

Z pola silnych oddziaływań łąkę zrobię,
grawitony fotonami zapylimy.
I przewróci się Heisenberg w ciasnym grobie,
kiedy pęd i miejsce kwarkom wyznaczymy.

Wielki Wybuch pozostanie tylko po nas,
ale zanim mury grawitacji runą,
tła promieniowanie dumkę o mezonach
ci zaśpiewa pobrzdąkując w superstruny.

Marzec 2005

Ona przyjdzie — lepka, rozmoczona,
pełna chuci, głośna, nienażarta!
Ale jeszcze rzeki chłodem wioną,
jeszcze łażą po mieście gawrony,
jeszcze w lesie skrzypi śnieg pod nartą...

Nie rymujcie, że na świecie świetnie
i że da się komary wytrzymać!
Kiedy odwilż siły mi podetnie,
w jakimś gąszczu zapadnę w sen letni,
by się zbudzić przed następną zimą.

Marzec 2005

Marzec 2005

Nie płaczmy nad losem paniką gonionych mew,
już jutro rachunki za zgliszcza wystawi czas!
Niech sady goreją! My mamy ratować las,
przedszkola bezbronnych, trzeszczących ze strachu drzew!

Ach, gdyby nam niebo poranne zdarzyło cud
i chmury runęły ulewą wilgotnych ciał,
i gdyby żar z sykiem się rozszedł w bezmiarach wód!

Lecz ogień...   Gdzie ogień?! To było złudzenie?! Mit?
Zgasł pożar nad światem i nagle się pokój stał —
to tylko ognista jutrzenka zrodziła
                                                                             świt.

Marzec 2005

Jednak niektórym dzieło się udaje.
I choć jak wszystkim wiatr im w oczy wieje,
miraż ich życia zmienia się w nadzieję:
odchodzą, ale miraż pozostaje.
I to im właśnie my, ludzie znikomi,
na próbę ognia stale niegotowi
ofiarujemy nikły świecy płomyk.
Nie, nie na oknie, lecz we własnej głowie.

Ich groby z wolna zostają za nami,
bo los nas dalej na powrozie wlecze.
I znowu z zimna drętwiejąc nocami
z kurzu na wodzie pomniki stawiamy
i nie umiemy po nich umyć dłoni.
Lecz póki blaskiem naszych małych świeczek
miraż nadziei w dali jeszcze płonie,
to jakoś łatwiej do świtu doczekać.
i łatwiej rany na duszy zaleczyć.

Ech, czas wyrosnąć wreszcie na człowieka...

Kwiecień 2005

Na łodziach, które nagle stery utraciły
w ciemność dryfują rzesze oniemiałych ludzi
niepewnych, co ich czeka na rzeki zakręcie
i nieznających kursu, co omija groby.

Lecz wielka śmierć to także wielkie przedsięwzięcie.
Pół świata zatrzymano na tydzień żałoby.
Gazety rozpoczęły dramatyczny wyścig
za słowem, zdjęciem, wierszem...   A panegiryści
ogłosili zmarłego chlubą polskiej sceny.
Podstawiono specjalne pociągi pielgrzymom
by mogli ból ukoić podróżą do Rzymu,
w którym prędko na wszystko podniesiono ceny.
Telewizje nadały hektolitry płaczu
w najprzedniejszym gatunku, żeby żal nie umilkł.
Wysłano reporterów, niech prędko zobaczą,
skąd lepiej da się pstryknąć rozmodlone tłumy.
Trwa pogoń za laskami, którym w czarnym dobrze.
Dziennikarze pytają rozedrganym frontem:
— Kto przyjedzie na pogrzeb?!
— Kto przyjedzie na pogrzeb?!...

Do drzwi moich żebraczka puka w każdy piątek,
ale dzisiaj nie przyszła. Pewnie jest świadoma,
że nóg szkoda na zwykłe łażenie po domach,
gdy ludziska na głowach mają inne sprawy,
bo właśnie się na Ziemi spełnia Słowo Boże.

Najpokorniej Cię proszę, spraw Ojcze Łaskawy,
żeby i dzisiaj miała co do garnka włożyć...

Kwiecień 2005

Na niebie polarne lśnią zorze
a świt się ze zmierzchem jednoczy.
I gdy się położysz
na śnieg jak na łoże,
ta pościel wypali ci oczy.

Zatęsknisz do łąk i do gajów,
do pieśni na miarę człowieka,
bo kiedy w tym kraju
olbrzymi śpiewają,
to lepiej się trzymać z daleka.

A gdy się kochają, to giną
seraki na zboczach i głazy.
W przepaści dal siną
strącają lawiny
sztormowym oddechem ekstazy.

Pod wielkim grenlandzkim tapczanem
murszeją kolczugi i kości.
Jest zimno nad ranem,
i drogi zawiane,
i mało tam ludzkiej miłości.

Kwiecień 2005

A wokół wiosna szaleństwem dyszy!
Chucią nabrzmiewa! Pęka nadzieją!
W nas, nieparzystych, zimowa cisza.
Nam, nieparzystym, sztormy nie wieją.

Lecz choć mój rozum jak w sicie woda,
znam jedną prawdę pewną i czystą:
jak nieparzyste dwie liczby dodać,
to się dostaje liczbę parzystą...

Kwiecień 2005

— Zaczekaj, spakojno, drużiszczie,
i pomyśl, tawariszcz Bierlioz:
był, nie był, a co za różnica?
Puskaj on i nie był, nu wot
tak samo do pełni Księżyca
dziś lezie lunatyk i kot.
Po uszy i tak tkwimy w błędach,
więc jakie znaczenie to ma,
czy istina, czy też legenda
przez wieki nas goni i pcha?

A jeśli on był — czy w twej głowie
odmieni się dobro na zło?
I był li on bog, ili człowiek,
wiedź eta tiebie za adno!
Pastoj, rassużdaj i mów szczerze:
w swej głowie, widziałeś go w snach?

Tak możiet jejo nie atrieżut
w tą noc na Patriarszich Prudach...

Kwiecień 2005

Fourierem złamię Ci pakiety fal na
proste sinusy (wyjaśnię na kartce).
I daj mi przestrzeń! Niech będzie normalna,
ja ją dla Ciebie już jakoś uzwarcę.

Hiperpowierzchnio bez osobliwości!
Z Tobą się w jedną rozmaitość stopię!
Poznaj dodatnią pochodną miłości
i zbliżającą czułą homotopię!

Ach, Twoje gładkie i wypukłe usta!
Jak oscylator serce mi się buja...
Nie żądam wiele: daj tylko zbiór pusty,
ja z niego całą hierarchię zbuduję.

Kwiecień 2005

Mleko od kraja do kraja,
wszystkie kontury rozmokły.
Pokrętła od kontrastu
nie mogę znaleźć pod oknem.

Tęcza, co barw się wyrzekła,
zamienia domy w ruiny,
szpitale w przedsionek piekła,
siwizną pokrywa głowy,
z ulic zabiera dziewczyny
i ich kochanków widmowych.

Kto ukradł serca zegarom
i sprawił, że już nie biją?
Z butelki nalewam szarość...

I piję...

Maj 2005

Pamiętam, szedłem powoli przez świat
wśród krwi, pożogi i historii wirów.
Trzymając na mym ramieniu swą rękę,
podążał pieszo Wernyhora ślepy,
bawił kozackie kurenie swą lirą
i rzucał wieszczby w zaporoskie stepy...

Więc teraz pytam drżącym głosem starczym:
czy lat czterysta tobie nie wystarczy?!

A kiedyś...   miesiąc szalonej pogoni,
kołczan mnie walił w krzyże obolałe,
z konia do jurty, i znowu na konia,
na zachód! A tam dumne miasto stało
...iść cicho, żeby nie zbudzić rycerzy...
Tak więc pierzastą wypuściłem strzałę
w gardło trębacza na kościelnej wieży.
Za późno: hejnał i odwrót spod grodu...

Lecz nikt nie twierdził, że jestem za młody!

W Szeherezadzie łatwom dostrzegł talent,
ale nie chciałem jej przewrócić w głowie —
poetów trzeba straszyć a nie chwalić —
więc udawałem, że ze mnie okrutnik
i że jak zaraz baśni nie opowie,
to o świtaniu kat głowę jej utnie.
Włos by jej nie spadł. I dziewczyna płocha
musiała wiedzieć, jak bardzo ją kocham...

Przeżyłem królów, cesarzy i bogów,
czasem na szczycie, częściej w krwi i w pyle...
Jak w masło wszedł mój naostrzony sztylet
w trzewia Cezara pod szkarłatną togą,
i mój pędzelek wiernie dzień po dniu
dla Mistrza Konga spisywał Lun-Ju,
a jeszcze wcześniej w opary poranne
wywiodłem z dżungli pozbawionej wody
stado małp ludzkich prosto na sawannę...

Ale dla ciebie wciąż jestem za młody?!

Maj 2005

Lipiec 2005

Niech będą otoczone rzęsami przyjemnie,
niech w nich się odbijają kwiaty, drzewa w bluszczu,
morze, śnieg w blasku słońca... Niech się śmieją ze mnie,
bo to mi z głowy wodę sodową wypuszcza.

Czasem mogą zapłakać — ale, proszę, rzadko!
Tęsknotą się napełnić, gdy tęskne jest życie...
Lecz nie wolno im w złości trwać w żadnym wypadku!

I jeszcze mają na mnie spoglądać w zachwycie.

??? 2005

Ciepła ziemia chciwie piła blask księżyca,
co szarańczą na spaloną trawę padał.
Gibkie ciała wyprężały młode lwice
i czekało na rozkazy moje stado.

Sen jak prezent...   i przeklęte przebudzenie...
ludzki jazgot, na widowni fleszów błyski...
— Dziś nie będę, człeczku, skakał po arenie!
I nie włożysz mi durnego łba do pyska!

Słońce płonie, w pożar nieba ścierwnik wzlata,
woń zdobyczy, pot na sierści w biegu dzikim...
— Nie wygrażaj mi, karzełku, śmiesznym batem,
gdy wezbrane serce pełne mam Afryki.

Grudzień 2005

Oferma ze szpadą bredzi o swych snach,
rozsyła całusy, z widownią się wita.
Ma oczy czerwone i błyszczy w nich strach,
ma oczy czerwone, mych rogów niewarte.
— Do domu, hombrito!
No quiero matarte.

Huk, rwetes dokoła,
arena parszywa,
banderilla w czoło,
ból we łbie zapłonął,
wilgoć z czoła spływa,
czerwona...
Nowy cios mnie piecze,
umrzeć pragnę w biegu!
— Zejdź mi z drogi, człecze,
nie tratuję zer!

Racice czerwone i lepkie...   krew jego...
w loży płacze wdowa...   — Lo siento, mujer...

Styczeń 2006

Lecz kiedyś pęknie z hukiem gwiazda nieostrożna,
piekło przemknie przez pustkę i huk wsiąknie w ciszę.
Kiedy giną przestworza, ich jęku nie można
usłyszeć.

Potem wszechświat zastygnie w niemocy i chłodzie,
mrok się w bezruch przemieni a bezruch zamroczy.
Wtedy popatrz!
                      Lecz nie wiem, czy ci nie przeszkodzi
brak oczu.

Listopad 2006

Pospieszny przy ciemnym peronie przystanął.
Rozwrzeszczał się wieczór, zesmrodził i schamił,
bo siedzi w wagonach żołnierstwo pijane.
Przysięga! Przepustka! Zabawa do rana!
I drze się rzucając kurwami.
A mnie się kołaczą po łbie takie myśli,
by władzę obalić, kraj z wojska oczyścić
od kresów po nerwów kres.
Lecz zamach odwlekam,
bo w domu mnie czeka
kobieta, kolacja i pies.

Noc czarna za oknem już miastem się jarzy,
zatrzyma się winda i szczęknie w drzwiach gerda.
Lecz zanim przytulę swą twarz do jej twarzy
i zanim wkroczymy w nasz świat sennych marzeń,
obskoczy mnie pies i tęsknotę rozmerda.
Gdy żarcie żołądek wypełni przyjemnie,
jak zwykle pozrzędzę, że rząd znowu ściemnia
i kradnie.
                Bo wiem, że to jest
los godny człowieka,
gdy w domu go czeka
kobieta, kolacja i pies.

Marzec 2007

Oto grób. A w nim gnije Ikar, humanista,
który nie umiał pojąć zasad Bernoulliego.
Ojciec, inżynier Dedal, mówił: ,,— Ruszaj głową.
Zadbaj o kąt natarcia, by malał z prędkością.
Każde skrzydło z osobna daje siłę nośną,
więc bacz, jak się układa siła wypadkowa.''

A Ikar po schematach wodził wzrokiem błędnym
i zazdrościł jastrzębiom, co w niebo się wzbiły...

Dedal nudził: ,,— Leć równo i zachowuj siły,
ten model skrzydeł nie jest energooszczędny.
Jesteś większy od ptaka, więc gdy w górę wzlatasz,
nie trzepocz, tylko szybuj. Przy tym się zastanów,
że siła twoich mięśni wzrosła do kwadratu,
podczas gdy twoja masa wzrosła do sześcianu,
więc w porównaniu z ptakiem masz deficyt mocy.''

Ikar oczyma duszy już odwiedzał Olimp,
i jedną nogą duszy deptał gwiazdy nocy
a drugą nogą duszy z nimfami swawolił...

,,— Słuchaj mnie!'' — krzyczał Dedal. — ,,Nie rwij się w niebiosa!
Nie próbuj akrobacji! Źle skończysz, idioto!
Mamy się tylko wymknąć z niewoli Minosa.''

Następnie mu do ramion przyczepił prototyp
i w drogę.

                  Ikar pognał na spotkanie zorzy
ku srebrzystym obłokom skrytym w mglistej dali,
tam, gdzie rydwan Heliosa zanurza się w morzu.
Potem sfrunął nad wodę nisko. Musiał przecież
swe ramiona omdlałe dać ochłodzić fali
i sól zaczerpnąć w płuca...

                                                    A Dedal doleciał.

Marzec 2007

Znów zbliżam świętokradczo dłonie.
Za oknem księżyc, w trzewiach słońce —
płonę! ty płoniesz! wszystko płonie!
Swe ciało nagie i gorące
prężysz w pragnieniu nieprzytomnie!
I wzlatujemy wyżej! wyżej!
Szepczesz
    — Kochany!
        i
            — Chodź do mnie!
Wilgoć!
    ...To pies mi nogę liże...

Lecz, co ma wisieć, nie utonie.
Wezmę ze sobą skarb kosmaty,
wywiodę na zielone błonie
i z tysiąc razy rzucę patyk.
Gdy już nie zdoła ruszyć łapą,
wrócimy, jakby nic nie było.
Pies zaśnie twardo pod kanapą
a my spełnimy naszą miłość.

Listopad 2007

Z polany pachnącej już nie chcę korzystać
i z leśnych szelestów zbyt cichych.
Niech w płuca się wdziera powietrze jak kryształ
a z drogi niech spycha mnie wicher.

Topola pokrywa się mgiełką zieloną —
jej problem. A mnie o to chodzi,
by w gwiazdkach srebrzystych po biodra utonąć
i zamek zbudować na lodzie.

Renifer spod szreni wygrzebie krzyż złoty
i sowa zakrzyczy donośnie.
Ognisko na śniegu...   Jak sieć mnie omota
od dawna tłukąca pod czaszką tęsknota
za tropem po białym bezwiośniu.

Luty 2008

— Cud-kobieto!
— Kot-kobieto!

I nęciła mnie zimą na przemian
w przytulanki, mruczanki i harce,
a gdy ciepłem zapachniała ziemia...
...nie, nie powiem, co działo się w marcu...

Niebo z wolna znów pokryły chmury
czas nastąpił deszczów, mgły i łez.
Coraz częściej stroszyła pazury
i warczała na mnie, niby pies.

Biegła... Ja nie dotrzymałem kroku.
Teraz tęsknię do oczu zielonych
i do ciała...

        — Samotny niedokot
            niegłaskany i niedotulony.

??? 2005

Zawrzasnąłem mu z bliska:
,,— Zostaw żabę, ptaszysko,
bo twój własny dziób wbiję ci w tyłek!''
Chwyt...   pęk piór...  i skok w bok...
żaba w dłoniach! Cmok! cmok!...
aż ją w piękną księżniczkę zmieniłem.

Miała wszystko jak trzeba:
oczy w kolorze nieba,
czym oddychać, i na czym zasiadać,
skórę białą jak mleko,
kółko w pępku, top, dekolt,
mini, różę na łydce i diadem...

Było mglisto i wcześnie,
gdy szepnęła mi ,,— Weź mnie...''.
Serca mężczyzn są rzewne i słabe,
więc westchnąłem bez słowa
i zacząłem całować,
licząc, że znów przemieni się w żabę.

Wszystko na nic: ta mała
stoi, jak przedtem stała,
choć wschód słońca miesięczną krwią płonie,
czule patrzy mi w oczy
i rozkosznie szczebiocze.

Jak to wszystko wyjaśnić mam żonie?!

Sierpień 2008

Tu jesteś?! Daj rękę!
Odpychasz, lecz ściskasz
moją dłoń bezwiednie...
Nie szarp się, nie szalej,
mnie gniew się nie ima,
daj rękę!
To ja jestem, blisko,
twoje serce wali,
i tulisz się do mnie...
Już ja cię zatrzymam,
mam siłę!

Za dużo za młodu
straciłem,
by szczęściu dać odejść
do wspomnień.

Wrzesień 2008

Bez wysiłku rozganiam obłoki
i dosiadam wiatru jednym susem,
lecz nie umiem froterować okien,
nie wiem, jak się zapyla kaktusy,

nie wiem, czy są przepiękne czy szpetne
ciałochrony z lumpeksu za grosze.
Kiedyś się nauczę.
                                    Ale przedtem
przymierz skrzydła, które ci przynoszę...

Październik 2008

Jeleniom prostować poroża,
poświatę księżyca pakować do weków,
niedźwiedziom z łap ciernie wyciągać —
lecz pociąg do celu dojechać nie może.

Nie cierpię spóźnionych pociągów!

Bo miałem łabędzie tankować przed lotem,
i bobrom wykładać teorię dziur w moście,
zamiatać strumyki...
                                Mam tyle roboty,
a tkwię tu bezczynnie w pociągu spóźnionym!

...I miałem ci mówić o mojej miłości,
lecz poszłaś już sobie z peronu...

A pociąg wciąż pełznie jak wąż w mnogiej ciąży,
i nie wiem, czy chociaż na pogrzeb mój zdąży.
Lecz już się
                rozpędza,
                                o szyny
                                                stuk-puk,
więc może
                dojadę,
                                nie dziś,
                                                lecz w ogóle,
i goście nad grobem pochylą się z bólem.

I wtedy z przestworzy odezwie się Bóg:
— A mogłeś pociągnąć hamulec...

Listopad 2008

Spłakane ulice, to miasto nie śpiewa,
nie czekać! — odlotu już pora.
Pod stopą półksiężyc...   Co mi tam ulewa,
popłynę gondolą po torach!
Pobiegnę, gdzie piekło się kończy,
gdzie halny nadciąga z południa.
Osiodłam tęsknotę — niech wreszcie zadudni
jak pociąg na złączach.

Behemot zamruczał zwinięty jak dywan...
— nie, tylko zachrapał pasażer.
W błękitny ocean delfinem wypływam,
lub może przez okno wyłażę...
Sen dawno nieśniony się smuci,
że już się do śnienia nie nada...
Rozmiauczał się wielki kot w bucie,
i czuję, że czai się we mnie uczucie...

Lecz oto Gdańsk Główny. Wysiadać!

Marzec 2009

Niebo również śpiewa bezobłoczne,
na nim ciągle tyje księżyc, drań.
Nie zaznamy dzisiaj ciszy nocnej:
łyk z bidonu, światła, potem mocniej
na pedałach stań.

Patrz, jedziemy po krawędzi świata!
Tylko w głowę niepokój się wwierca,
że nam z wolna z serc młodość ulata...
— Nie bój bidy!   Jak dętkę załatam
nasze oba serca.

Maj 2009

Moje życie też biegnie w ciasnej niedoprzestrzeni,
wolę tlić się, niż płonąć.

                                            Czy, gdy łańcuch odgryzę,
znów odzyskam swobodę w baśń niedobrą zaklętą?
Czy na równinach musi uciskać mnie horyzont,
a na skalistych zboczach grawitacja ma pętać?

Chciałbym tygrysa siodłać i niech mruczy jak kocię,
słońce zatrzymać, żeby nie dać lata jesieni,
z Olimpu w przepaść skakać i głośno śmiać się w locie,
gwiazdy z nieba zerwane ponadziewać na rożny,
sześć ścian mojego bytu na górny wiatr zamienić...

Lecz oto już nadbiegli. I mówią, że nie można.

Czerwiec 2009

Potem były pocierania kłami,
drżenia uszu i splątanych trąb,
białe noce jak wiersze bez rymów,
marsz dudniący po śniegu, ku wiośnie...

Wtem Przedwieczny dłonią bezlitośnie
raczył skinąć — i gatunek wymarł.

Marzec 2010

Ale w sercu, niezrażonym losem,
ciągle hałas podnosi skowronek.
Już nie zliczę krzyżyków na karku,
a czas pędzi jak rumak olbrzyma,
więc na szyję zarzucam mu arkan:
choćby ręce mi wyrwał — utrzymam!
Skok! I cwałem na oklep półżywy,
dzwonią zęby, klekoczą mi kości!
Pazurami wpiłem mu się w grzywę,
żeby nie spaść, nie zostać w przeszłości!

Prąd historii przez palce przecieka
i wyniosłe skały w pył zamienia.
Kruche czółno niesie czasu rzeka —
ja mu nie dam osiąść na kamieniach!
Gnuśne ciało chce odzipnąć trochę,
z trupich brzegów kusi senna ciemność,
w rwącą kipiel zwalam się z porohu...
— Nie spać! — przecież znów skały przede mną!

I tak kiedyś przemielą mnie żarna,
szczęk nożyczek — Parka przetnie nić.
Ale nie dam się babie za darmo
i nie będę na OIOM-ie gnić!
Wietrze dziejów, towarzyszu bliski,
wielkie dzięki i chwała ci za to,
że porwałeś mnie kiedyś z kołyski
i raz po raz prałeś mnie po pysku,
aż rzuciłeś mnie na deski świata.

Kwiecień 2010

I tylko trochę częściej skrzydła mdleją
w codziennym locie do wyniosłych skał...

Ale starości nie ma! I niech pękną
ci, co się cisną, złorzecząc i lżąc!
Częściej w kobiecie dostrzegamy piękno,
niż punkt skupienia rozszalałych żądz...

A kiedy nagle grzmot roztrzaska ciszę,
łódź się pod nami groźnie zakołysze,
wanty zajęczą pod ciosami szkwału,
to z naszych schrypłych gardeł wątłe słowa,
będą załogę przestrzegać nieśmiało,
że trzeba żagle przed sztormem refować...
Lecz nim się morze nad pokładem spieni,
to kapitana młody, dźwięczny głos
powiedzie statek przez burzliwy los
czy to w zwycięstwo, czy na zatracenie!

My potem z soli obmyjemy twarz,
żeby pozdrowić ów świat, niegdyś nasz...

Maj 2010

Z prędkością jaką pobiec, by wcale się nie starzeć?
Postulat całkiem prosty, lecz spełnić go niełatwo,
bo twarda rzeczywistość nie słucha naszych marzeń.
Rozważam, czytam, szukam, aż mi policzki płoną:
by czas mi się zatrzymał, dogonić muszę światło...

Lecz wtedy moja masa osiągnie nieskończoność.

Wrzesień 2024

Obawiam się zacisnąć pięści
i tupnąć w granitową skałę,
bo wtedy Ziemia się zatrzęsie...
Więc, by w Gujanie, czy pod Mekką,
dachy z budynków nie spadały,
staram się zawsze stąpać lekko.

Lękam się w podoliwskim lasku
rozsierdzonego lwa pogłaskać,
po groźnie naprężonej skórze,
bo gdzie spod grzywy ślepia błysły,
z kociego futra lecą iskry
i mogą spowodować burzę.

Nie dmucham na grenlandzkie lody,
żeby nie stopić ich oddechem.
W górach wstrzymuję się od śmiechu,
by nie obudzić śpiących lawin.
Nie mówię mądrze bez powodu,
bo mógłby tych, co będą słuchać,
porazić blask mojego ducha
albo i zmysłów ich pozbawić.
Boję się powiekami machać...

Ja, widzisz, także żyję w strachu...

Czerwiec 2010

Misinfosteles:
                           Segmentation fault!

Netfaust:
Ki diabeł...   Ktoś ty?!   Skąd jesteś, widziadło?

Misinfosteles:
Jestem Świętości podporą upadłą
i pojemnikiem wirusów nieczystych,
złośliwych pluskiew naczyniem bez dna.
Jestem przeklętą zmorą programisty —
mętnym i sprzecznym opisem zadania,
siłą, co czyni Dobro, pragnąc Zła.
Już wiesz, kim jestem?

Netfaust:
                           Widzę na ekranie
brudne kolory i trwożącą ciemność...
Powiedz mi, zanim wyłączę komputer
i twe istnienie przekreślę rebootem:
czemu zawdzięczam wątpliwą przyjemność,
Szatanie?
Czy chcesz mej duszy, czy hasła do roota?

Misinfosteles:
Hasła?   Czy twojej mądrości opoka
chroni się garstką niepozornych haseł?
Umiem na tyle przyspieszyć bieg czasu,
że minie pełne alef zero er,
wydając ci się ledwo mgnieniem oka.
Gdy skończę taki nieskończony pościg,
nic nie zostanie z nierozstrzygalności
problemów twoich jedynek i zer!

Netfaust:
Żeby ktoś umiał nieskończoność wieków
zamknąć w kapsułkę i całą przeczekać,
to sam by musiał istnieć w pozaczasie,
gdzie nic nie może już nigdy się zmienić.
Tego, wiadomo, uczynić nie da się,
mogę wykazać ci to obliczeniem.

Misinfosteles:
Tak się rozmawia z uczonym człowiekiem!
Czego nie zmaca — to mu jest dalekie,
jeśli nie chwyci — ma za nieprawdziwe,
jak nie obliczy — to fałszem nazywa,
nie zważy — mówi: to nieważkie rzeczy,
a nie spienięży — wartości zaprzecza.

Netfaust:
Nudzisz.   Ja chciałbym Mądrość zakląć w bity
i, co od zawsze skryte, poodsłaniać.
Chcę, żeby Umysł spełnienia niesyty
odebrał Bogu monopol stwarzania.
Pragnę Teorii, co Wszechświat pozmienia
i poprowadzi Ludzkość w miły Raj,
choćby za cenę mego potępienia.
Wtedy odpocznę.   Powiem: chwilo, trwaj!
Taką teorię stworzyć się postaraj.
Potrafisz?!

Misinfosteles:
                  Wszelka teoria jest szara,
a złote drzewo życia jest...

Netfaust:
                                    ...zielone —
czytałem bzdurę tą przed wielu laty.
Widzę, że widmo, inferno zrodzone,
żądzy mądrości mej nie zaspokoi.
Lepiej już prowadź mnie do Małgorzaty,
czy jakiejś innej obietnicy swojej...

Październik 2010

[ADAGIO]
Na początku był niepokój —

niedopomysł w niedoramach,
błędny ognik w gęstym mroku,
ciąg, co nijak nie chciał zbiegać...
Pomyślałem: przejdzie samo.

Ale błędny ognik nie gasł...

[VIVACE]
        Więc zebrałem krzywe w pęk unormowany,
        wyznaczyłem homologiom funkcje brzegu,
        i był wieczór, i noc była, i zaranek
        dnia pierwszego.

        Rozpostarłem przestrzeń nad trywialnym ciałem,
        wprowadziłem bazę silnie nieskończoną.
        I znów wieczór, i noc przeszła, i już dniało —
        drugi dzionek.

[GRAVE E TRISTE]
Stosy zmiętych kartek w domu,
w sercu gorycz jak syk kobry,
bo mój pomysł,
mglisty pomysł,
nie był dobry...

[CON FUOCO]
        Świeża kawa, czysta kartka, i od nowa:
        nieskończenie wymiarową, parazwartą,
        rozmaitość przyjdzie w sferę odwzorować —
        na dzień czwarty.

        Chociaż grupy homotopii są zerowe,
        to ściągalność jeszcze z tego nie wynika...
        Idźmy dalej: proces Gaussa i Markowa
        (który dzień? — już nie pamiętam),
        wytyczona ewolwenta...
        ja piórkuję...   pogodziła się z metryką!

[MAESTOSO]
Patrzę na mój świat z wysoka
i oceniam, że jest okej...

Kwiecień 2011

Rozgardiasz bujnego życia zaniknął i zamilkł,
słońce się z wolna po niebie przesuwa na zachód.
Poruszam Ziemię czterema mocnymi łapami,
w nozdrza biją wspomnienia zamierzchłych zapachów...

Świat ma być światem, więc czasem bez spoczynku gonię,
żeby nadążyć za dziwnym splotem snów człowieka.
Gdy mu potrzeba otuchy — poliżę mu dłonie,
a kiedy do domu wróci — radośnie zaszczekam.

Lecz teraz już w przyszłość biegnę, badać tropy nowe.
Bywajcie — ale na ziemi nie będziecie sami.
Pogodną nocą spróbujcie ku niebu wznieść głowę
i odnaleźć mnie tam w górze pomiędzy gwiazdami.

Listopad 2021

Meblujemy świat cały od końca do końca
obalamy ustroje, stanowimy prawa.
A jak nam się przypomni futerko mruczące
to stawiamy mu w kącie kuwetę dziurawą.

Szarpiemy się przez życie w wiecznych przeprowadzkach,
ślady stóp nam się gubią w mgle i w zawieruchach,
lecz czasem na postoju słyszymy z nienacka,
jak w naszych dawnych domach miauczą kocie duchy...

Grudzień 2004